Τώρα και για ... πάντα ...!

τώρα και για πάντα

Συχνά πρέπει να χωρίζονται
τα γήινα σώματα
για γήινους σκοπούς
και χώρια να ζουν
ο κόσμος τ’ αναγκάζει

Xαλίλ Γκιμπράν

έσυρες μαζί σου όλη την αλήθεια
δεμένη από λερωμένο σχοινί
την τσαλαβούτησες στη λάσπη
κάνοντας την να μοιάζει με χαλάσματα
σε κάθε βήμα έσπειρες αμφιβολία
καταστροφή και χαλασμό
χάθηκε κάθε ισορροπία, η λίγη γαλήνη
δύο στάλες ευτυχία, ένα χαμόγελο

έτσι είναι κι έτσι θα μείνει για πάντα
άκουσες και σου φάνηκε
σκληρός λόγος πολύ
άδικη μοίρα καταραμένη
να ξενυχτάς μπροστά από αποφάσεις
που δεν μπόρεσες να πάρεις
από λέξεις που δεν τόλμησες να αρθρώσεις
ξύπνιος να πλάθεις όνειρα
αν δεν
αν είχα
αν έκαμα
αν μπορούσα
και να παρακολουθείς
τη μάχη με το χρόνο
να παρακολουθείς
τα ίχνη του χρόνου
να νοιώθεις στη σάρκα σου
τα δόντια του χρόνου
να ελπίζεις να συντομεύει
ο τρόμος
κι ο χρόνος
να μην έχει άλλο χρόνο

κοιτάζοντας το τώρα να είναι χτες
το χτες να είναι πολύ πίσω
το αύριο πολύ μακριά
να φτιάχνεις σημειώματα
απ τα συντρίμμια του σήμερα

δεν είναι αρετή το κλάμα
δεν είναι
δεν είναι παρηγοριά
τα δακρυσμένα γράμματα
δεν είναι
δεν καίγονται τα φύλλα του χειμώνα
από δυνατές φωτιές
μαραίνονται και πέφτουν
σαν απελπισμένοι αυτόχειρες
γίνονται σκουπίδια του καιρού
έρμαια του αέρα
έρμαια του αιώνα
το χτες είναι πολύ πίσω
το αύριο πολύ μακριά
κι όλα τα αστέρια του ουρανού
δεν φτάνουν, δεν μπορούν
να φωταγωγήσουν το σκοτάδι
της αιώνιας νύχτας μας

αφιερωμένοι αυτοί οι στίχοι …

1) στους ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΛΑΙΛΑΠΑΣ …!
2) στα ΜΑΤ που 89 ΟΛΑΚΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ … ,ΣΦΥΡΟΚΟΠΟΥΝ ΤΟΥΣ «ΑΠΑΡΤΟΥΣ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ»
3) στο ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ …! Για την ΟΠΟΙΑ απόφαση πάρουν Σημερα για τα ΧΥΤΑ ΚΕΡΑΤΕΑΣ …!

Read More »

Σώπα, μη μιλάς...?

Aziz Nesin

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή, κόψ' τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός, η σιωπή ειναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί, έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγαν:
«σώπα!».

Στο σχολείο μου κρύψανε την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«Κοίτα μην πεις τίποτα, σσσ...σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρεις το μπελά σου, σώπα!».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα!»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, και τα 'μαθα να σωπαίνουν,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες, με συμβουλεύανε:
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα!»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμία ζηλευτή,
με τους γείτονες, μας ένωνε όμως, το «Σώπα!».

«Σώπα!» ο ένας, «σώπα!» ο άλλος, «σώπα!» οι επάνω, «σώπα!» οι κάτω,
«σώπα!» όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
«Σώπα!» οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας... Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα!». Και μαζευτήκαμε πολλοί,
μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα,μόνο με το «Σώπα!».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα»!

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν' την να σωπάσει.Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απ' το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς!

Και δεν θα μιλάς,θα γίνεις φαφλατάς,θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει: ΜΙΛΑ !

Read More »